Diggy Dex (november 2017)

- foto Cees Wouda (4 van 5)

Ode aan het gedeelde leven
Ik wil dit mooie samenzijn graag openen met een gedicht van eigen hand:

Laat ons alle fouten eeuwig maken
Ons altijd stoten aan een nieuwe steen
Niemand hoeft zich daarvoor ooit te schamen
Want niemand hier van ons kan het alleen

Laat ons nooit verdwalen in de leegte
Vrij zijn van het oordeel om ons heen
Niemand gaat er dood aan hulp vragen
Want Niemand hier van ons kan het alleen

Te lopen in het donker met je hoofd zo in de wind
Je gaat niet alleen
Je kan niet alleen
Als je stopt met zoeken ben jij de eerste die iets vindt

Een gedicht dat ik afgelopen jaar heb geschreven en binnenkort de nieuwe single wordt van mijn grote katholieke vriend Guus Meeuwis. Ook God heeft humor! Om deze gedachte te bekrachtigen: sta mij toe wat te spelen.

 

Kyrië

Ik heb afgelopen jaar zoals velen met mij de twee boeken gelezen van de Joodse geschiedkundige Yuval Harari over een kleine geschiedenis van de mensheid en de toekomst. Stof tot nadenken die grotere lijnen samenbrengt.

Die vragen opwerpt als: Hoe zijn wij tot het punt gekomen waar wij nu staan? Welke kant gaan we op? Wordt de wereld veiliger om ons heen? Wat zijn de gevolgen van de snel veranderende ontwikkelingen op het gebied van technologie? Maakt een steeds snellere telefoon ons gelukkiger en meer verbonden met elkaar?

Zijn steeds grotere instellingen en overheden op nationaal en internationaal vlak iets waar wij aan toe zijn en wat onze levenskwaliteit bevordert? Hebben wij nog tijd over voor het goddelijke en spirituele in ons? Waar worden jij en ik gelukkig van?

De dominantie van het liberalisme in de laatste paar decennia heeft ons in de wereld veel goede dingen gebracht. Recht op een eigen mening, een eigen leven en invulling van het eigen geluk.

Geen kerk of autoriteit is meer verantwoordelijk voor iemands welzijn, alleen jijzelf. De voor de hand liggende voordelen hiervan worden echter, de laatste tien jaar merken wij dit misschien nog wel het meest, overschaduwd door de nadelen van dit systeem. Wat is het nut van een eigen mening als niemand luistert in de overload aan informatie? Wat is het doel van je targets halen als ziekenverzorger als je geen tijd hebt om te zorgen? Wat is de waarde van veel geld als je niet kunt delen? Wat is het doel van keihard werken zonder dat je ervan kunt genieten?

De rol van zingeving was in vroeger tijden iets voor Kerk en dorp en God. Dit is waartoe wij op aarde zijn, en anders niet. Ondanks de verstikkende dogma’s die hieraan verbonden waren, hadden mensen wellicht meer dan nu een gevoel van delen. Delen van waarden, van geloof, van koers. En ik vertel niets nieuws als ik opmerk dat we dat gevoel al langere tijd kwijt zijn. Wanneer zich bijvoorbeeld een nationale ramp voordoet, merk je de behoefte hieraan vrij snel. Of als ons nationale voetbalelftal, de laatste tijd misschien niet, een goede prestatie levert. Het collectief rouwt, verwondert en vindt steun bij elkaar. Omdat je deelt. En we zijn allemaal op zoek naar het gevoel van eenheid vermoed ik. Voor deze hernieuwde hedendaagse zoektocht naar het delen met elkaar zeggen wij vandaag: Buddha, Allah, God, mensen, wij: ontferm u en deel. Rest mij te zeggen als rasoptimist: Morgen komt het goed.

 

Bijbeltekst: Johannes 6: 1-14
Het wonder van de vijf broden en de twee vissen

Hierna vertrok Jezus naar de overkant van het Meer van Galilea (dat is het Meer van Tiberias). Een grote groep mensen volgde Hem, omdat ze zagen dat Hij de zieke mensen door wonderen genas. Jezus klom de berg op en ging daar met zijn leerlingen zitten. Het was een paar dagen voor het Paasfeest. Toen Jezus opkeek, zag Hij dat er een grote groep mensen naar Hem toe kwam. Hij zei tegen Filippus: “Waar kunnen we brood kopen om al deze mensen te eten te geven?” Dat zei Hij om te zien wat Filippus zou zeggen. Want Hij wist Zelf al wat Hij zou gaan doen. Filippus antwoordde Hem: “Zelfs als we voor 200 zilverstukken brood zouden kopen, zou dat nog niet genoeg zijn voor al die mensen. Zelfs niet als iedereen een heel klein beetje kreeg.” Eén van zijn leerlingen, Andreas (de broer van Simon Petrus), zei tegen Hem: “Hier is een jongetje dat vijf broden en twee vissen bij zich heeft. Maar dat is natuurlijk lang niet genoeg voor zoveel mensen.” Jezus zei: “Zorg dat de mensen gaan zitten.” Er was op die plek veel gras. De mannen, ongeveer 5000, gingen dus zitten. Toen nam Jezus de broden, dankte God ervoor en verdeelde ze onder de leerlingen. En de leerlingen verdeelden het brood onder de mensen die daar zaten. Hetzelfde deed Hij met de vissen. En Hij gaf alle mensen zoveel als ze wilden. Toen iedereen genoeg had gegeten, zei Hij tegen zijn leerlingen: “Verzamel de stukken brood die zijn overgebleven, zodat er niets wordt weggegooid.” Dat deden ze. Toen iedereen klaar was met eten, vulden ze twaalf manden met de stukken die waren overgebleven van de vijf broden. 1De mensen zagen wat voor wonder Jezus had gedaan. En ze zeiden tegen elkaar: “Dit moet wel de profeet zijn die naar de aarde zou komen.”
Jezus wist dat de mensen zouden komen om Hem met geweld koning te maken. Daarom ging Hij weg en klom helemaal alleen de berg op.

 

- foto Cees Wouda (3 van 5)

Preek

Ik zou jullie graag kort wat willen vertellen over het delen. Dat doe ik natuurlijk al, door hier te staan en dit te mogen delen, het is mij een eer!

Ik heb, voor de mensen die mij niet kennen, mijzelf nog niet eens goed voorgesteld. Mijn naam is Koen en in een vlaag van verstandsverbijstering heb ik de naam Diggy Dex bedacht. Mijn bezigheden waarmee ik brood en vis op de plank breng is professioneel muzikant. Rapper, liedjesmaker. Het geloof wat ik aanhang is het Allesisme zelf bedacht.

Toen ik een jaar of veertien was en mijzelf niet alleen maar meer bezighield met skateboarden begon ik zoals elke puber mezelf vragen stellen: wie ben ik? Wat kan ik? Waar word ik gelukkig van? Een van de dingen die ik opmerkte was dat ik gelukkig word van samen zijn. Dit uitte zich in die tijd vooral in het samenzijn door middel van sport of lekker hangen met vrienden en muziek luisteren. Samen opgaan in iets en dingen delen vond ik en vind ik nog steeds het mooiste wat er is. Een van die dingen die zich daar bij uitstek voor leent is muziek. Voor de mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een emotionele jongen ben. Ik wilde graag als kind dat er muziek uit de lucht kwam vallen op mooie momenten: alsof God tot ons sprak en op muzikale manier zei: het is goed zo en deel al dit moois!

Niet vlak daarna begon ik met een aantal vrienden steeds meer muziek te maken. Zonder enige weet van waarom we dit deden deden, we dit. Omdat we elkaar begrepen en elkaar hadden gevonden in een gezamenlijke liefde. Het creëren, het maken van iets uit niets en iets samen maken. Avonden lang zaten wij op slaapkamers met zelfgebouwde studiootjes te schrijven, te kibbelen, grappen te maken, ruzie te maken, en muziek te maken. De passie en het daar uit voortvloeiende wederzijds begrip voor elkaars grillen hield ons bij elkaar. Van verschillende pluimage, Surinaams, Moluks, Colombiaans, Nederlands. Ieder van ons had zijn achtergrond en toch werden we een. Omdat wij deelden.

Enkele jaren daarna stonden wij in de finale van de Grote prijs van Nederland en ik stond met mijn vader voor de ingang van poptempel (en oude kerk) Paradiso in Amsterdam. Hij zei: Wat prachtig: ik zie hier van alles naar binnen gaan. Jong, oud, man en vrouw, gelovig en niet-gelovig, Marokkaans, Turks, Surinaams, Antilliaans, Nederlands, dik en dun. De kracht van muziek is de kracht van eenheid. Genoeg voor iedereen die avond. Brood om te delen, bier om te drinken en muziek om samen in op te gaan. Het werd een prachtige avond. Omdat wij deelden.

Na een aantal jaar besloten wij als muzikale vriendengroep onze carrières solo voort te zetten. Ons zelf op ieder zijn eigen manier verder te ontplooien. Want samen muziek maken is leuk, maar er moet ook brood op tafel komen. En vis. Als muzikant krijg je nog steeds vaak de opmerking: heel leuk wat je doet, maar doe je ernaast? Ondanks de individuele wegen en carrières bleven wij vrienden. Het bindmiddel, de muziek was nog iets veel groters geworden: vriendschap. En tot op de dag van vandaag hanteer ik de filosofie: wie niet deelt die vermenigvuldigt niet.

Hoe vaak heb ik getalenteerde muzikanten niet stuk zien gaan op het gevoel dat succes pas succes is als je het individueel kan claimen. Dat jouw naam groot op een bord staat en alleen jouw hoofd op televisie te zien is. Maar succes komt nooit alleen. Wees de inspirator, de aanjager de firestarter van iets veel groters dan dat, maar nooit alleen. Natuurlijk vind ik, net als iedereen het leuk, als je dingen bereikt, maar dat is het middel en nooit het doel. Mijn doel is met alles wat ik in mij heb om iets zo moois mogelijk aan de wereld te geven, zodat iedereen ervan kan genieten. Zoals ik kan genieten van een leraar die haar ziel en zaligheid stopt in al haar kinderen of van een predikant die liefde predikt.

In een wereld waarin de mens keuzes kan maken over zijn eigen lot, en op dat punt staan wij, en kan beschikken over haar eigen zingeving is de keuze aan eenieder. Hou je het voor jezelf of deel je wat je hebt? Vanuit mijn vakgebied hou ik erg van de samenwerking. Zo heb ik met verschillende mensen mogen samenwerken en allemaal brachten ze iets moois aan de tafel wat tot mooie dingen leidde. In mijn ogen dan.

Misschien ben ik zo van het delen omdat ik uit een ouderwets links nest komt. Een moeder die actief was in de politiek en zich sterk maakte voor de mensen in de samenleving die af en toe een hand nodig hadden om zich aan op te trekken. Laat ik vooropstellen: ik ben geen heilige, verre van. Ik merk alleen in mijn eigen leven dat wanneer ik deel het leven op gang komt en de rivier stroomt. Vooral op momenten dat ik niet berekenend handel, maar handel vanuit het hart. Zoals het kind in de Bijbeltekst met de vijf broden en de twee vissen. Een berekenende maatschappij zegt: dit is niet genoeg. Dit kan niet. Een delende maatschappij zegt: dit is genoeg, dit kan. Is er niet genoeg voedsel op aarde voor iedereen? Er is genoeg voedsel op aarde voor iedereen, alleen wordt dit niet altijd gedeeld. Zijn er niet genoeg kleren voor iedereen op aarde? Er zijn er genoeg, maar dit wordt niet altijd gedeeld. Vanuit de misvatting dat er niet genoeg zou zijn voor jou of voor jou.

Vanuit welk perspectief je ook kijkt. Wij zijn niet gescheiden van elkaar. In mijn optiek zijn wij allemaal gemaakt van dezelfde stof, dezelfde bouwstenen van het al, dezelfde energie of de kosmos of hoe je het ook wilt noemen, die zich op een verschillende manier kan manifesteren. Mijn denken en handelen is samengebalde geleide energie die zich verspreidt naar andere samengebalde energieën om daar weer een nieuwe manifestatie van samengebalde energie te vormen. Hoe mooi is dat! En zo gaat het maar door. De enige constante is dat alles steeds verandert. Op het moment dat wij als mensen onszelf afscheiden van het al, kan de energie niet meer vrijuit stromen en blokkeert de boel. Als je uitgaat van dit principe, is het een kwestie van openstaan. Om in mijn vakgebied te blijven: alle muziek is er al, je moet haar alleen nog opschrijven. Dat vergt wel enige oefening maar gelukkig doe ik dit ook al een jaar of vijftien : )

Drie jaar geleden had ik een lied gemaakt waarbij ik probeerde te vatten wat er echt toe doet in het leven. Wat laat je achter als je heengaat? Ik had tekst en melodie klaarliggen maar had sterk het een onverklaarbaar gevoel dat ik dit samen moest doen. Samen met Darin, samen met René op gitaar en een toen nog onbekende vriend uit Brabant Jan Willem Roy. Ook vanuit de rechten wilde ik dit delen, een heikel punt in de muziekindustrie. Voorbeelden te over van prachtige samenwerkingen die stukliepen op financiële geschillen. Maar goed, Als ik dit lied wilde delen met de wereld, dan begint het bij de makers. Samen. Ik kan een aantal dingen maar een prachtige solo spelen op piano niet. En hij wel.

Dit lied, getiteld, ‘Treur Niet (Ode Aan Het Leven)’ nam een grote vlucht in Nederland en werd breeduit gedeeld. De boodschap? Vier het leven. Wij als makers waren op reis met dit lied en maakten het samen groot. Nu is de song dubbel platina en staat het in de Top 2000 aller tijden. Maar wat voor mij nog belangrijker is, is de hele rit die we samen hebben gemaakt met dit lied onder onze arm. Omdat ik met mijn vrienden een geloof had dat dit moest gebeuren, dit verteld moest worden. Iedereen die een beetje ingevoerd is in de muziekindustrie weet hoe lastig het is om je hoofd boven water te houden. En dat een lied over je eigen uitvaart waarschijnlijk nooit kans maakt om breed opgepikt te worden.

Maar toch is dit gebeurd, omdat wij geloofden dat vijf broden en twee vissen genoeg waren voor iedereen. Omdat wij deelden. En dat gaan wij vandaag in deze prachtige kerk opnieuw doen! Een ode aan het gedeelde leven vandaag.

 

 

Advertenties