Preek Nynke Geertsma teruglezen?

Op zondag 30 oktober beklom stadsdichter Nynke Geertsma de kansel. Met alweer een zeventiende preek opende Nynke voor een volle kerk ons jubileumseizoen.nynke-2

‘De kracht en de pracht van het woord’ was het centrale thema. Pracht, omdat woorden zoveel moois kunnen brengen. En kracht, omdat ze enorm veel schade aan kunnen richten. Tussen het (s)preken door droeg Nynke een aantal bij het thema passende gedichten voor. Begeleid door de leden van haar band Dutch Treat, Peter Smit (gitaar) en Jeroen de Valk (contrabas), zong ze prachtige nummers van Huub van der Lubbe en Herman van Veen.

De preek van Nynke kunt u hieronder nalezen.

nynke-1De volgende preken

Op 12 februari 2017 preekt Friederike Weisner, directeur van theater de Lieve Vrouw. Op 5 maart beklimt onderzoeksjournalist Remco Reiding de kansel en op 2 april sluit rapper

Jiggy Djé (de Leusdense Vincent Patty) de serie af.

De aangekondigde preek van Bülent Yokus op 27 november komt tot onze grote spijt te vervallen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Preek van de Leek, 30 oktober 2016, Nynke Geertsma

De kracht en de pracht van het woord


“Ik dicht bij jou, en jij bij mij
en samen, samen dichten wij

de loze leegten, gapende gaten,
lacunes, leemtes en hiaten
in elke taal die ons vervoert
naar prikkelender zinnen
en mooiere (w)oorden
om verbaal te beminnen

van river deep tot mountain high
ben ik dichter bij jou, en jij bij mij.”

muziek: ‘Tot je mijn liefde voelt’, gezongen door Nynke en begeleid door Peter Smit (gitaar) en Jeroen de Valk (contrabas)

Bemoediging en groet
Allemaal van harte welkom. Ik vind het heel bijzonder om hier te staan vandaag, op deze plek. Toen mij gevraagd werd of ik deze eerste Preek van de Leek van dit vijfde seizoen wilde gaan doen, moest ik wel even diep nadenken. Zou dit wel iets voor mij zijn? Ik word wel es gevraagd voor een presentatieklusje, maar dat soort dingen hou ik eigenlijk altijd af. Ik vind mijzelf niet zo’n prater of preker of spreker. Maar op de een of andere manier werd ik toch enthousiast voor het concept van Preek van de Leek. En stiekem was ik ook wel een beetje nieuwsgierig: hoe zou het zijn om een keer op dit podium te staan? Ik heb inmiddels vele podia beklommen, als zangeres en als dichter, maar nog nooit in zo’n grote, indrukwekkende en voor mij wel enigszins beladen ruimte.

Begin vorig jaar werd ik gekozen tot stadsdichter van Amersfoort. Dit is een functie die ik tot op heden met heel veel plezier bekleed. Ik schrijf en dicht al vanaf het moment dat ik een pen kon vasthouden. Aan schrijven beleef ik bijna mijn hele leven dus (en dat is inmiddels ruim 46 jaar) al heel veel genoegen.

Naast mijn stadsdichterschap ben ik communicatieadviseur en tekstschrijver, en ook daar kan ik veel creativiteit en energie in kwijt. Communicatie, spelen met taal: het is mijn vak en mijn hobby. En daar mag ik iedere dag mee bezig zijn, betaald en onbetaald. In beide zit in ieder geval het woord taal, gelukkig.
Ik word blij van mooie woorden, mooie zinnen, mooie teksten; het geschreven en gesproken woord. En dat woord, als onderdeel van onze taal, kan prachtig en krachtig zijn, in positieve en negatieve zin.
Driek van Wissen, ooit dichter des Vaderlands zei regelmatig: Taal is het voertuig van de geest, maar onze taal is wel een krakende wagen geworden. Hij doelde daarmee met name op het gebrek aan kennis van de spelling. Maar ik zeg: de wagen kraakt tegenwoordig niet alleen door een gebrekkige spelling, maar vooral ook door gebrek aan respect en fatsoen en stijl. Ik doel niet zozeer op de schrijfstijl, maar op de inhoudelijke kant van het geschreven en gesproken woord. En daar wil ik het vanmiddag over hebben. De pracht en kracht van het woord, in de breedste zin ‘van het woord’.

Kyrie
Het gebruik van woorden, kreten, communicatie: het is zo oud als de mensheid zelf. Want de mens heeft, een enkele uitzondering daar gelaten, nu eenmaal interactie met andere mensen nodig om te kunnen overleven, om te kunnen voortbestaan. Ik weet natuurlijk niet precies hoe het er 400 of 4.000 of 400.000 jaar geleden qua communicatie tussen mensen aan toe ging, want ik was er niet bij. Er is maar beperkt informatie over. Een paar honderd jaar geleden was de mens in ieder geval nog vooral bezig met wat er in zijn directe leefomgeving gebeurde. Er werd weinig gereisd en de communicatie bestond vooral uit mondelinge uitwisseling van praktische termen.

Er werd nog maar zeer beperkt gebruikt gemaakt van papier als informatiedrager. Sterker nog: in de vroege middeleeuwen konden over het algemeen alleen de monniken lezen en schrijven. Je had dan dus ook niet zoveel aan een boek of schrift. Het volk liet zich voorlezen.
Pas in de loop van de 17e en 18e eeuw leerden ook ‘gewone’ mensen lezen en schrijven. En werd hun horizon iets breder.
En nu, nu is het grootste deel van de wereld gealfabetiseerd en niet alleen dat: we zijn dag en nacht elkaar met informatie aan het bestoken via het wereldwijde web dat is geweven tussen ingenieuze satellieten. We zijn hierdoor allemaal met elkaar verbonden via een druk op de knop of muisklik en kunnen over alles met bijna iedereen communiceren. We reizen heel wat af en leren andere culturen en talen kennen. En als we elkaar niet verstaan, schakelen we een vertaalappje of robot in en we weten waar het over gaat. We staan meer met elkaar in contact dan ooit tevoren.
En toch heb ik het idee dat we verder van elkaar verwijderd raken.

We raken beetje bij beetje verder van elkaar verwijderd. De fysieke afstand kan overbrugd worden door slimme communicatietools, we zien elkaar, horen elkaar, lezen elkaar, mailen en appen elkaar, posten en liken er op los bij onze 500 of meer facebookvrienden en op allerlei blogs en nieuwspagina’s, maar ik heb de indruk dat we ondanks alle mooie middelen niet per se ‘dichter bij elkaar’ komen. Regelmatig verworden op social media en op televisie gewone uitwisselingen van woorden tot heuse woordenwisselingen en erger, tot scheldpartijen. Over de komst van vluchtelingen, over zwarte Piet, over de politiek, over andersdenkenden. Kijk alleen al naar de verkiezingen in Amerika: het is werkelijk tenenkrommend wat daar door de presidentskandidaten en hun aanhangers allemaal de wereld wordt ingeslingerd (nou, ja, met name één kandidaat; ik zal geen namen noemen, u weet vast over wie ik het heb).
De onverdraagzaamheid tussen mensen loopt op, de polarisatie neemt toe en het respect neemt af.
Steeds meer mensen leiden dubbellevens: een echt leven, waarin ze zich door de dagelijkse uitdagingen heen worstelen en in stilte eenzaam lijden én een leven op Facebook of Instagram, waar ze honderden ‘vrienden’ hebben met wie ze oppervlakkige teksten en plaatjes uitwisselen waar vanaf druipt: ‘kijk eens hoe leuk mijn leven is!’ En dat allemaal om maar het gevoel te hebben dat ze er toe doen.

En velen leiden een tweede leven op social media, waarin ze onder een schuilnaam de meest verschrikkelijke reacties plaatsen op nieuwsberichten, die aanzetten tot haat, tot pesten, tot discriminatie en tot racisme. Ondertussen tikt de klok door en wordt de mensheid ouder dankzij de medische wetenschap, maar we worden niet per se wijzer… We communiceren ons drie slagen in de rondte, maar ik vraag mij steeds vaker af: Hoe verbonden en betrokken zijn we eigenlijk écht?
Draaien we rond in een vicieuze cirkel? Zitten we in een neerwaartse spiraal? Er is geen pilletje tegen eenzaamheid. En die eenzaamheid ligt op de loer, als we niet oppassen….
Muziek: Cirkels (Windmills of your mind), gezongen door Nynke en begeleid door Peter Smit (gitaar) en Jeroen de Valk.

Gloria
Maar gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Er zijn er ook genoeg mensen die de wereld mooier maken met hun woorden en daden, die over hun irritaties en frustraties heen kunnen stappen en spreken en schrijven met respect voor anderen. Die complimenten maken, fouten vergeven, en helende, troostende woorden bieden aan diegenen die ze nodig hebben. Geluk en plezier kan in kleine dingen gevonden worden en een ander met wat begrip en fatsoen tegemoet treden draagt daar naar mijn idee enorm aan bij. Je hebt er vaak niet eens veel woorden voor nodig. Maar je moet de ander wel wíllen zien en begrijpen. Om met Johan Cruijf te spreken: je gaat het pas zien, als je het doorhebt.

Ach, het leven duurt maar even, wat zou het geweldig zijn als we er allemaal van kunnen genieten, elkaar een beetje meer verbaal en non-verbaal sparen en samen een dansje maken, een mooi gedicht of muziekstuk maken of een krachtig, positief statement. Of dat allemaal tegelijk. En misschien moeten we wat meer schwung toevoegen. Wat meer licht en luchtigheid, gezelligheid en vrolijkheid in het leven, in ons gedrag en in onze communicatie. Want u weet toch: it don’t mean a thing, if it aint got that swing.

Muziek: instrumental door Jeroen en Peter: ‘it don’t mean a thing’

Lezing en preek
Ik wil graag een fragment uit Johannes 1 aan u voorlezen:

“In het begin was er het woord.
In het woord was het leven en het leven was het licht voor de mensen.
Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.
Het woord was in de wereld.
De wereld is door dat woord ontstaan.”

Nu kun je dit woord heel religieus opvatten, het verwijst oorspronkelijk naar het scheppingslied uit Genesis 1. Daarin ontstaan de wereld en de kosmos door de kracht van het eerste woord (of eigenlijk is het een zin: er moet licht komen!) Maar net zoals de meeste teksten voor meerdere interpretaties vatbaar zijn, is dit ook anders te ‘vertalen’.
Voor mij is een woord, het woord, niet meer en niet minder dan de drager van communicatie binnen een taal, of tussen verschillende talen. Het woord is verbaal, geschreven of gesproken gereedschap, waarmee we prachtige en krachtige dingen kunnen bewerkstelligen. Of scheppen, zo u wilt, en waarmee we het licht kunnen laten schijnen in de duisternis. Door een woord kan een wereld ontstaan. En welke invulling ú daar aan geeft, dat is aan u.

De bijbel is voor mij als atheïst en humanist geen leidraad om naar te leven, maar ik zie het wel als een mooie verzameling verhalen, die inspirerend kunnen zijn in de kunst, in de muziek en in het dagelijks leven. Veel van ons huidige tradities, gewoontes en spreekwoorden en gezegden vinden hun oorsprong in de bijbel en andere oude al dan niet religieuze geschriften. De kracht van het woord is hierin voor de lezer of toehoorder heel belangrijk: wat staat er geschreven, wat wordt er gezegd, wat wordt ermee bedoeld, is er een achterliggende boodschap? En herken ik mij in wat ik hoor of lees, moet of wil ik er zelf iets mee of leg ik het naast me neer?

Woorden kunnen prachtig zijn, én krachtig. Of allebei. Zoals ik als zei: die kracht kan positief zijn of negatief. Veroordelend, kwetsend, denigrerend…. Maar ook troostend, ontroerend, grappig of leerzaam. Woorden kunnen zoveel lading krijgen, ook los van de feitelijke betekenis. Sommige woorden maken blijvende indruk, we onthouden ze voor altijd: de eerste woordjes van een kind, de laatste woorden van een stervende. De woorden bij een afscheid, de woorden van onze geliefde, een spontaan en welgemeend compliment, een songtekst die maar in ons hoofd blijft hangen… Ik zal u de hele lijst met mogelijkheden besparen. Maar we hebben er allemaal genoeg voorbeelden van.

Vroeger was ik heel verlegen. Op de lagere school schrééf ik meer dan dat ik sprak. Tientallen schriften en dagboeken vol. Zomaar een praatje maken met onbekende kinderen vond ik heel spannend en volwassenen aanspreken durfde ik al helemaal niet. Laat staan dat ik op een podium durfde. Maar gek genoeg deed ik het toch. Ik begrijp nu nóg niet wat me bezielde om als 8-jarige een zelfgemaakt gedicht over een egel zingend voor te dragen voor de hele school. Misschien kwam het doordat ik verstopt zat in een egelpak, dat door mijn moeder was gemaakt van lichtbruin isolatieschuim met een paar honderd satéprikkers erin. Ik was een mooi uitgedoste egel en de voordracht ging geloof ik wel goed. Maar het duurde wel 7 jaar, voor ik weer een podium opging. Ik moest, want ik was een van de winnaars van de dichtwedstrijd DichterbijDichter en mocht als 15-jarige mijn gedicht voordragen voor 800 man publiek in de schouwburg in Leeuwarden. Het was tevens mijn eerste kennismaking met drs. P met wie ik samen op het podium stond. Die man maakte gelijk een enorme indruk op mij. Ik wist nog maar nauwelijks wat metrum, rijmschema’s en light verse betekenden, maar ik voelde toen al wel dat ik me daarin wilde verdiepen en bekwamen. En dat heb ik gedaan in de jaren die volgden.

Ik ging Nederlands en communicatie studeren aan de universiteit van Groningen, en ik werd communicatieadviseur en tekstschrijver.

Allerlei soorten teksten heb ik geschreven, duizenden. Van sinterklaasgedichten in opdracht tot complete jaarverslagen van bedrijven en alles er tussenin: persberichten, folders, brochures, nota’s, beleidsplannen, advertenties, boekjes, handleidingen, mailings, nieuwsbrieven, webteksten, dictees, columns en natuurlijk gedichten, ik schreef heel veel gedichten. Alleen al in de afgelopen anderhalf jaar als stadsdichter meer dan 100. Ik vind het heel leuk om te doen zoals ik al zei, het schrijven van de gedichten, maar ook het voordragen ervan. Al duurt het meestal maar een paar minuten; ik zie en hoor hoe mensen erop reageren en wat het met ze doet. Ik ben ervan overtuigd dat je met geschreven en gesproken taal, ook zonder de non-verbale communicatie erbij (dus zonder een gezichtsuitdrukking of gebaren) heel krachtig een boodschap kunt overbrengen. En daarbij geldt altijd wat mij betreft, zowel in het geschreven als gesproken woord: C’est le ton, qui fait la musique. Het is de toon, die de muziek maakt. Maar die toon kan wel door verschillende mensen verschillend waargenomen of geïnterpreteerd worden. Een simpel woord kan verschillende betekenissen hebben, of krijgen. Ik denk alleen al aan een woord als ja. Afhankelijk van de wijze waarop het wordt uitgesproken of geschreven betekent het verschillende dingen: Ja? Ja! Jaja. En dat zijn dan nog maar 3 versies, er zijn er veel meer.

Als dichter en schrijver is het geweldig om daarmee te spelen. Dan mag je de verbeelding wel een beetje aan het werk te zetten. Dan is het leuk om een woord meerdere betekenissen mee te geven. Of nieuwe woorden te verzinnen. Of woordcombinaties te maken die ongebruikelijk zijn. En dan heb ik het nog niet eens gehad over rijm en metrum… Ik hou ervan en zou er urenlang over kunnen praten (maar dat ga ik hier nu niet doen).

Dichterlijke vrijheid is prachtig. En een gedicht mag prikkelen, mag aanzetten tot denken. Zelf wil ik nooit bewust mensen beledigen of kwetsen met mijn teksten en gedichten. Misschien maakt mij dat een wat ‘bravere’ dichter. Maar verbaal geweld of agressie voegt wat mij betreft weinig toe.

Het shockeert misschien en schudt de boel even op, maar het kan zich ook tegen je keren. Het zál zich tegen je keren. Woorden hebben de eigenschap terug te kaatsen. ‘Je weet: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’, zei mijn moeder altijd.

Dat geldt ook voor het internet in onze huidige tijd: via blogs, columns en social media kan heel kort en krachtig een statement worden gemaakt. En omdat je er vaak geen context bij krijgt, kan de fantasie met mensen aan de haal gaan. Dat kan prachtig zijn, maar de eigen interpretatie kan ook heel verkeerd uitpakken. Dat heb ik een paar keer aan den lijve ondervonden! Een misverstand is snel geboren, als jouw boodschap anders wordt opgevat dan je bedoelde.
Zo schreef ik een tijdje geleden eens een gedicht over tradities en de vergankelijkheid daarvan, en ik gebruikte een oude spijkerbroek als metafoor. Nu waren er mensen die (zo bleek uit hun reactie) dachten het gedicht gewoon over een spijkerbroek ging. Terwijl ik juist probeerde een veel groter, maatschappelijker thema aan te snijden. En zo had ik ook tijdens de Olympische Spelen eens iets gezegd over het feit dat Daphne Schippers na haar zilveren medaille-race (die volgens haar goud had moeten worden) haar schoen over de baan smeet. Ik schreef dat ik dat een beetje vreemd gedrag vond. En vervolgens kreeg ik de halve wereld over me heen. Hoe dúrfde iets te zeggen van onze Daphne! En dat is nog niet zo erg, maar dat ging gepaard met nogal wat verbaal gefoeter, waar ik best wel van schrok.
En dit zijn dan nog vrij onschuldige voorbeelden. Maar op internet zie je veel mensen die iets willen aankaarten, als reactie op het nieuws in ons land of in de wereld. En vervolgens krijgen ze een eindeloze stroom aan ‘tegenreacties’, die vaak niet zo netjes geformuleerd zijn. Het gaat niet meer over het gedrag of over de inhoud, maar over de persoon. De ‘tegenreageerders’ gebruiken (of liever gezegd: misbruiken) hun vrijheid van meningsuiting om vanuit hun luie stoel vanachter hun computer of telefoonschermpje anderen uit te schelden, zwart te maken of te kwetsen. De taal als krakende wagen, die overal tegenaan botst. En het lijkt wel of hele volksstammen zich ineens geroepen voelen om, vaak niet gehinderd door enige kennis, óveral iets van te vinden. De primaire, ondoordachte reacties vliegen je om de oren op het wereldwijde web.

Zouden die schreeuwers dat ook doen als ze recht tegenover de persoon stonden, tegen wie ze zo kwetsend zijn? Waar is de tijd gebleven, dat het gezegde ‘bezint eer gij begint’ niet alleen een tegeltje aan de wand in de keuken was, maar men er ook naar handelde?
Gedicht: ‘Van die dingen’
“Vroeger stond je bij de bakker en dan hoorde je wel eens wat,
als Truus of Piet of ’n and’re knakker iets ‘van horen zeggen’ had.
Ook op de verjaarspartijtjes, naast de kaas, de worst en chips
kreeg je vaak de gekste feitjes, roddels, nieuwtjes, trucs en tips.

Al wat je te horen kreeg: je dacht erover na voor even,
lachte heimelijk of je zweeg en ging weer verder met je leven.
En vond je ergens eens iets van,   nou, dan vertelde je dat alleen
als je gevraagd werd op de man in het gezelschap om je heen.

Maar tegenwoordig, potverdikke, schreeuwt men alles van de daken
overal klinkt het ‘ikke ikke, hoor mij, laat míjn geroep je raken!’
Dat geblaat in ’t openbaar, geblèr, gefoeter en gescheld:
het drijft ons verder uit elkaar, zaait louter haat en oogst geweld.

In meningsuiting zijn we vrij, maar wat fatsoen zou prettig zijn.
Zo moeilijk is dat niet, lijkt mij, probeer het maar: het doet geen pijn.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt      op straat, op internet of privé,
please, doe dat ook een ander niet; hou in, hou van en wees tevree.”

Muziek: ‘Ontluistering’ (compositie: Jeroen de Valk, gedicht en zang: Nynke Geertsma, gitaar: Peter Smit)

Ontluistering
woorden, zinnen uit jouw mond
op weg naar mijn ‘luisterend’ oor
je praat, gebaart maar wat je zegt
dringt niet echt tot mij door

ik hoor wat ik wil, ik wil wat ik hoor
en plotseling is het stil
jouw blik kruist de mijne en woorden verdwijnen
tussen de regels door ik wil, ik wil
verwoorden, verzinnen , maar waar te beginnen
is dit onbezonnen of ongehoord?
ik zoek een weg naar binnen naar jouw mond vol zinnen
zonder ook maar één gesproken woord…

Het is mij een eer dat ik vandaag mag spreken en preken over de pracht en kracht van het woord, en wat dat voor mij betekent. Er is nog zoveel over te zeggen en er zijn zoveel dingen die ik niet heb genoemd, maar die daarom niet minder belangrijk zijn. Schrijven is schrappen, maar ook: wie schrijft, die blijft. En wie leest, prikkelt de geest.
Gedicht: UitgelezenAls in een kabbelende rivier
stromen de woorden naar me toe.
Ik duik erin, zwem met ze mee
en waar we heen gaan, geen idee.

Zo dobberend in ’t avondgloren
tussen zinnen, metaforen,
tussen regels over liefde
en het aardse wel en wee,

drijven langzaam mijn gedachten
af naar mysterieuze oorden
waar de stroom van schone woorden
geruisloos uitmondt in de zee.

Op een eiland vol verwondering
dool ik rond de hele nacht
waar tussen spaties, komma’s, punten
de ontknoping op mij wacht.

Maar hoe het eind ook klinkt of klopt
en hoe volmaakt het ook zal wezen:
een nieuw begin duikt steeds weer op,
zodat ik nooit ben uitgelezen.

———-

Hartelijk dank voor uw aandacht. Ik wens u veel mooie woorden, krachtige communicatie en passende stilte en bezinning als de situatie er om vraagt.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Stadsdichter opent jubileumseizoen

Nynke Geertsma over de kracht en de pracht van het woord

De Amersfoortse stadsdichter Nynke Geertsma opent het jubileumseizoen van de Preek van de Leek. Zij doet dat op zondag 30 oktober van 16.00 tot 17.00 uur in de St. Franciscus Xaveriuskerk aan
’t Zand 31 in Amersfoort. In haar preek neemt ze de bezoekers mee in haar fascinatie voor taal en de kracht van het woord. De Preek van de Leek is vrij toegankelijk. Tijdens de dienst wordt er gecollecteerd voor het in stand houden van dit Amersfoortse initiatief, dat met Nynke haar vijfde seizoen in gaat. Na afloop is er gelegenheid om na te praten en wat te drinken

Woordtovenares
Nynke Geertsma (1970amersfoort-nu-column-kleur) is communicatieadviseur, tekstschrijver, columnist en stadsdichter van Amersfoort. Zij woont inmiddels bijna twintig jaar in de keistad en heeft, zoals ze zelf zegt, haar hart aan Amersfoort verpand. Nynke schrijft en dicht al haar hele leven. Niet verwonderlijk dat ‘de pracht en kracht van het woord’, in de ruimste betekenis, centraal staat in de zeventiende Preek van de Leek. Pracht, omdat woorden zoveel moois kunnen brengen. En kracht, omdat ze enorm veel schade aan kunnen richten. Tussen het (s)preken door draagt Nynke op 30 oktober enkele bij het thema passende gedichten voor. Begeleid door de leden van haar band Dutch Treat, Peter Smit (gitaar) en Jeroen de Valk (contrabas), zingt ze nummers van Huub van der Lubbe en Herman van Veen. Een lokale krant noemde Nynke ooit ‘de woordtovenares die met gedichten en Nederlandstalige jazz Amersfoort in woorden en muziek vat’.

Stadsgedichten
Nynkes fascinatie voor taal komt niet alleen tot uitdrukking in haar gedichten en columns, maar ook in diverse andere publicaties, zoals de historische stadswandeling ‘Taferelen in Amersfoort / prenten, proza en poëzie’, die zij vorig jaar uitgaf. Op haar initiatief sieren sinds kort vier muurgedichten, waaronder één van haarzelf, een aantal gevels in de Amersfoortse binnenstad. Begin november komt haar eerste eigen bundel uit, die ze samen met haar partner en fotograaf Remko Schotsman heeft samengesteld. De bundel bevat 52 Amersfoortse stadsgedichten en stadsgezichten.

Een eigentijdse kijk
Voor de Preek van de Leek worden meer of minder bekende Amersfoorters uitgedaagd om de kansel te beklimmen. Niet om een lezing te houden, maar om voor één keer de beproefde vorm van een kerkdienst te volgen en daar zowel met tekst als muziek een eigen invulling aan te geven. Lekenprekers verbinden belangrijke maatschappelijke of individuele thema’s met een Bijbelverhaal.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Tot het volgende seizoen!

Met de preek van Cieka Galenkamp op zondag 3 april sloten wij het seizoen 2015/2016 af. De komende maanden gaan wij ons weer buigen over de invulling van een vijfde serie lekenpreken.

Nieuwe data
In tegenstelling tot andere jaren organiseren we twee preken in het najaar en twee in het nieuwe jaar: op 30 oktober en 27 november 2015 en op 12 februari en 5 maart in 2016.
Wie de nieuwe lekenprekers zijn, daarover informeren wij u na de zomer.

Dank
Wij bedanken onze bezoekers voor hun aanwezigheid, de donateurs voor hun gulle giften, de vrijwilligers van Geloofsgemeenschap ’t Zand voor hun enthousiaste steun en alle anderen die het ons mogelijk maakten om opnieuw een mooi seizoen te organiseren.

We wensen u fijne zomermaanden en hopen u in november (weer) te mogen begroeten.

Ruth Gorissen, Jos van Oord, Wiena Bakker en Gerard van der Klis

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Cieka Galenkamp laatste lekenpreker van het seizoen.

Cieka Galenkamp verraste de bezoekers van de 16e Preek van de Leek met een bijzondere invulling van de liturgie. Vanuit haar kerkelijke geloofstraditie kreeg haar preek een wat meer traditionele maar warme en bevlogen invulling. ‘Jezelf zoeken in de ander’ en ‘de ander behandelen zoals jij zelf wilt worden behandeld’ zijn de leidende thema’s in het leven van de coördinator van de Voedselbank. En dus gingen ze ook als een rode draad door haar verhaal. Onder de bezoekers ook veel klanten en vrijwilligers van de Voedselbank. Zij genoten van de woorden van de vrouw die zij dagelijks in zo’n geheel andere hoedanigheid ontmoeten. Betrokken bij haar klanten en met “een bek als een scheermes”, zoals haar moeder placht te zeggen, wanneer hun belangen in het geding zijn.
De preek kreeg een prachtige muzikale omlijsting met de zang en het vioolspel van Emma Zomer en het eigen werk van haar zoon, pianist en singer songwriter Gert Zomer.

De preek van Cieka kwam uit haar hart en niet van papier. U kunt hem dus niet nalezen. Wilt u hem terugluisteren? Mail dan naar info@ruthgorissen.nl voor het mp3-bestand.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Een appeltje van oranje op de kansel

Op zondag 3 april verzorgt Cieka Galenkamp, algemeen coördinator van de Amersfoortse Voedselbank de zestiende Preek van de Leek. In 2015 uitgeroepen tot Amersfoorter van het jaar en door koningin Maxima bedankt voor haar inzet met een ‘Appeltje van Oranje’. ‘Behandel andere mensen zoals jezelf wilt worden behandeld’, is het levensmotto van deze betrokken Amersfoortse.
De Preek van de Leek vindt als altijd plaats in de St. Franciscus Xaveriuskerk aan ’t Zand 31 in Amersfoort, van 16.00 tot 17.00 uur. Na afloop is er gelegenheid om samen met de lekenpreekster een glas te drinken en nog even na te praten.Cieka Galenkamp-4568

De verbinding
‘Jezelf zoeken in de ander’ en ‘de ander behandelen zoals jij zelf wilt worden behandeld’ dat zijn de leidende thema’s in het leven van Cieka Galenkamp. Vanuit haar kerkelijke geloofstraditie geeft zij iedere dag concreet invulling aan het begrip ‘naastenliefde’. Dit vormt dan ook de rode draad in haar preek, die als motto ‘De Verbinding’ kreeg. De preek wordt muzikaal omlijst door Gert Zomer op piano en zijn moeder Emma Zomer op viool.

Armoede in onze stad, dat mág niet!
Na een confrontatie met de enorme armoede in grote delen van de wereld kwam Cieka Galenkamp tot de conclusie dat er ook in ons eigen land nog veel, niet geziene armoede is. Zodra ze hoorde van de Voedselbank in Amersfoort twijfelde ze er niet aan dat dit haar bestemming was. Het werd het werk dat ze sinds 2008 met volle overgave en een enorme betrokkenheid bij de mensen om haar heen doet. En dat viel op. In 2015 werd zij verkozen tot Amersfoorter van het jaar. In dat jaar ontving ze ook een ‘Appeltje van Oranje’ uit handen van koningin Maxima. Bij beide gelegenheden benadrukte ze dat het belangrijk is om mensen weer als mens te zien. “Armoede in onze stad, dat mág niet!”

Ondoordringbaar regelwoud
De geboren en getogen Groningse studeerde rechten aan de universiteit van haar geboortestad. Haar kennis en ervaring op het gebied van arbeidsrecht en sociale verzekeringen komt haar bij de Voedselbank goed van pas. “Juist de zwakkeren in onze samenleving hebben veel met regels en regelgeving te maken. Ze zijn vaak afhankelijk van een heldere uitleg. Je hebt geen idee hoe groot het ondoordringbare woud aan regels is. Ik ben allergisch voor de rigide toepassing ervan. Ik verbaas me over de afstand die ik zie tussen beslissers en hulpvragers. De menselijke maat is vaak ver te zoeken. En het zijn altijd de meest kwetsbaren die daar onder lijden. Laat het niet om de regels en de protocollen gaan, maar om de mensen.” Bij de Voedselbank werken 125 vrijwilligers voor 1100 klanten, verdeeld over 350 huishoudens.

Eigen invulling
Voor de PvdL033 worden meer of minder bekende Amersfoorters uitgedaagd om de kansel te beklimmen. Niet om een lezing te houden, maar om voor één keer de beproefde vorm van een kerkdienst te volgen en daar zowel met tekst als muziek een eigen invulling aan te geven. Lekenprekers verbinden belangrijke maatschappelijke of individuele thema’s met een Bijbelverhaal.
De Preek van de Leek is vrij toegankelijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Bomvolle kerk onder de indruk van Tobias Bosman.

20160308043856

 

 

 

 

 

 

 

 

Tobias Bosman van Kafé van Zanten en Bierwinkel Hop hield een persoonlijke
preek in de ‘Preek van de leek’ van zondag 6 maart. In een overvolle
Xaveriuskerk vertelde hij over ervaringen in zijn jeugd, over eenzaamheid en
vriendschap. ‘Delen wij echt het leven met elkaar?’ Tobias is blij met de
sociale media, maar merkt ook dat juist deze media ons afhouden van goede en
diepe gesprekken met elkaar. Een mooi onderdeel was de ‘voorbeden’. Tobias
bekende dat hij nooit bidt. ‘Weet ook niet wat het is, maar laten we van dit
onderdeel een klein cafeetje maken en met mensen naast je vriendschap
delen.’ Dat gebeurde dan ook. Daarna kondigde Tobias een moment van stilte
aan om aan mensen die eenzaam zijn te denken. Er zat veel mooie muziek in de
liturgie: With a little help from my friends van The Beatles en Let them
Talk van Hugh Laurie. Aan het eind van de viering vloog het dak van de kerk
er bijna af met het lied ‘Oh Happy days’. Kerk en kroeg lagen aan het slot
heerlijk dichtbij elkaar. Dat was de bedoeling ook van lekenprediker Tobias
Bosman. Na afloop werd er nog lang nagepraat.
De volgende Preek van de leek is op 3 april met Cieka Galenkamp,
coordinatrice van VoedselFocus Amersfoort

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Nieuwe Leek van 6 maart: Tobias Bosman

12792395_10204627476165884_6370139628556559337_oBeste belangstellende,

Zoals ongetwijfeld al in uw agenda staat, is Tobias Bosman op zondag 6 maart onze vijftiende lekenpreker. Met onderstaand bericht informeerden wij ook de lokale en regionale pers. Ik stuur het u ter informatie. Hopelijk maakt het u (opnieuw) enthousiast om de
Preek van de Leek te bezoeken.

‘Social talk’, to be or not to be
Een filosofische kroegbaas op de kansel

Op zondag 6 maart verzorgt horecaondernemer Tobias Bosman, eigenaar van Kafé van Zanten en bierwinkel Hop, de vijftiende Preek van de Leek. Een jonge, ondernemende stadgenoot neemt de bezoekers mee op zijn reis van eenzaamheid naar vriendschap. Hij stelt daarbij kritische vragen bij de rol die sociale media spelen in onze persoonlijke contacten. Moeten we er eigenlijk wel zo blij mee zijn?

Zonder anderen red je het niet

Tobias Bosman, een jonge, altijd bezige, eind-twintiger en vader van twee blozende kinderen. Als schaapherder op een hoge berg in Italië ervoer hij eenzaamheid. De eenzaamheid die hem als middelbare scholier trouwens danig parten speelde. Hij voelde zich alleen op de wereld, in discussie met zichzelf en zonder klankbord. Pas toen hij zich werkelijk open durfde te stellen voor vrienden veranderde zijn leven. Want zegt hij, “het leven is te groot om alleen te dragen. Zonder anderen red je het niet.” Dit besef heeft hem wezenlijk veranderd.

Hoe gaat het nu echt met je?

Bosman is een van die jongeren die kritische vragen stelt bij het gebruik van sociale media. Wat doet dat met ons en hoe beïnvloedt het onze persoonlijke contacten? Komen we nog wel toe aan de vraag ‘Hoe gaat het nu écht met je?’ Juist omdat het werkelijke contact voor hem zo belangrijk is, is hij voortdurend bezig om zijn Kafé van Zanten voor mensen een thuis te laten zijn. Een plek waar gastvrijheid en gezelligheid voorop staan. Altijd in de weer om daar invulling aan te geven. Geïnspireerd door zijn kinderen en terzijde gestaan door zijn vrouw Sara Stronks. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Tobias als kapstok voor zijn preek heeft gekozen voor het Bijbelverhaal van Maria (de luisteraar) en Martha (de doener). Het verhaal van Tobias wordt muzikaal ondersteund door

Kees van Mechelen op de vleugel.

Over de lekenpreker

Tobias Bosman (1986) is geboren en getogen in Amersfoort. Hij doorliep er de middelbare school. Hij stopte voortijdig met zijn studie om zich te storten op het ondernemerschap. Even zag het er naar uit dat hij bedrijfsleider van een supermarktketen zou worden. Maar uiteindelijk vond hij daar niet datgene waar hij onbewust al zo lang naar op zoek was: het werkelijke contact met mensen. Dat vond hij wel als uitbater van Kafé van Zanten. Als gastheer en huisvader altijd bezig om ervoor te zorgen dat mensen het fijn vinden om langs te komen.

Wij hopen dat het bovenstaande u net zo nieuwsgierig maakt naar Tobias zijn verhaal als wij dat zijn.

Gratis een lekker biertje?

Graag wijs ik u ook nog op onze donateursactie. Als u bij de preek van Yvonne Ploum was dan heeft u er al over gehoord of gelezen. U ontvangt daarover binnenkort ook nog een aparte nieuwsbrief. Als donateur kunt u, naar keuze, ook een kortingsbon ontvangen voor een lekker biertje bij Tobias aan de tap.

De Preek van de Leek vindt als altijd plaats in de St. Franciscus Xaveriuskerk aan ’t Zand 31 in Amersfoort, van 16.00 tot 17.00 uur.
We hopen u er weer te mogen begroeten.

Met vriendelijke groet,
Ruth Gorissen, Jos van Oord, Wiena Bakker en Gerard van der Klis

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized